به فاصله یک روز از هم دو خبر دردناک درمورد مرگ همنوعانمان منتشر شده است. دو تصادف و تعدادی کشته و مجروح یکی در اتوبان کرج روی پل فردیس (در واقع زیر پل فردیس) و دیگری هزاران کیلومتر آن طرفتر در لوس آنجلس کالیفرنیا.

در ایران سقوط یک دستگاه اتوبوس از پل منجر به کشته و زخمی شدن تعدادی از همنوعانمان شده. و در لوس آنجلس کالیفرنیا یک قطار مسافربری با ۳۵۰ نفر مسافر  با یک قطار باری تصادف کرده است. تا اینجا دو داستان غم انگیز داریم و تاسف بسیار و همدردی با قربانیان. از اینجا به بعد ولی قصه خیلی متفاوت میشود.

 

سقوط اتوبوس مسافربری در مسیر کرج

سقوط اتوبوس مسافربری در مسیر کرج

(عکس از اینجاست)

 

در مورد سقوط اتوبوس از پل، بی بی سی میگوید، ۳۲ سرنشین ۱۵ کشته و حداقل ۷ زخمی. جام جم میگوید ۱۲ کشته ۱۵ زخمی و ۴ نفر قبل از حادثه در مسیر پیاده شده بودند. خبرگزاری کار ایران (ایلنا) و روزنامه ابتکار متفق القول هستند که ۳۵ سرنشین، ۱۶ کشته و ۱۵ زخمی. خبرگزاری جمهوری اسلامی تعداد کشته ها را ۱۲ نفر و مجروحان را ۷ نفر اعلام میکند. رادیو زمانه هم با انتشار عکسهای حادثه مینویسد ۱۳ کشته و ۱۲ مجروح. آنطرف دنیا ولی براساس آخرین گزارشها ۱۰ نفر کشته شده اند و ۵۰ نفر زخمی.

پس در ایران عزیزمان که بعد از کاهش خارق العاده تعداد سوانح جاده ای به لطف بالا بردن سطح آموزش و مدیریت مدیران موفق، از۳۲۰۰۰ نفر به ۲۶۰۰۰ نفر در سال همچنان با اختلافی غیر قابل جبران به سکوی اول جهان تکیه زده است، اتوبوس ها از پل سقوط میکنند که هیچ، ما هنوز از دانش فنی لازم برای شمردن تعداد سرنشینان، کشته ها و زخمی ها برخوردار نیستیم.

اما سوال اینجاست که چرا قطارهای آنها که بهم میخورند کشته شدن ۱۰ نفر از ۳۵۰ نفر سرنشین میشود حادثه مرگبار و «جدی ترین حادثه قطار در اینجا از دیرباز» ولی اینطرف میشود «ای بابا سه شنبه پیش هم اتوبوس سقوط کرد ۱۷ نفر مردن» و «دو ماه پیش هم یک اتوبوس چپ کرد ۲۵ نفر مردن» و…؟

چرا قطارهای آنها که بهم میخورند تلفات یک رقمی و دو رقمی است، قطارهای ما بهم نخورده! علاوه بر تمام سرنشینان هر دو قطار و خدمه ایستگاه، روستاهای اطراف هم از بین میروند؟

آیا جز این است که  ما ایرانیها با فرهنگ غنی و کوله باری از ادعای دانش، آنقدر مشغول جهانبینی الهی و اسلام و عرفان و مبارزه با امپریالیسم و کاپیتالیسم و ماتریالیسم و سکولاریسم و لیبرالیسم و … هزار و یک جور ایسم و ایراد گرفتن از همه دنیا هستیم که آدمهایی را که جلوی چشممان له میشوند اصلا نمی بینیم و جان انسانها در ایران آنقدر نمیارزد که در آن ایالات متحده آمریکای در سراشیب جهل و نابودی و هزار ایسم و ایراد دیگر که به سرتا پایش میبندیم، میارزد؟

 

بالاترین

بالاترین

Advertisements